Haydi Göğe Bakalım .

İyi biriymiş gibi davranıyorum ve herkes gerçekten iyi olduğumu zannediyor. Ya insanlar çok aptal ya da ben çok iyi bir oyuncuyum.

Bu cümle çok sevdiğim 2011 yapımı “Intouchables” filmine ait.

Karşıma çıktı ve bende bu konuda bir – iki kelime etmek istedim.

Bizden başka herkesin bir nebze kötü olduğu fikri, bencillik değil de nedir?

Küçüklükten beri hep kendimi farklı hissettim, normal insanlardan daha zeki olduğumu, daha farklı düşündüğümü, daha iyi anladığımı zannettim. Ama büyüdükçe anladım ki bu bencil fikir sadece bende değil, insan evladı doğar doğmaz hepsinin içinde oluşmaya başlıyor.

Peki neden?

Kişi neden kendini her seferinde bir adım önde görüyor, her şeyin en doğrusunu ben bilirim fikri insana doğar doğmaz neden yerleşiyor?

Aslında temelde yerleşen duygu şu; ben iyi bir insanım duygusu.

Fakat bu duygu öyle büyük bir yer kaplamaya başlıyor ki, artık şu ikilemi yapmaya başlıyorsun.

Ben iyiyim, onlar kötü.

Bu ikilemler neden? Doğduğum andan beri anlayamıyorum ikilem neden?

Küçükken sorarlar, anneni mi daha çok babanı mı daha çok seversin diye, neden?

Bir kalp iki kişiyi sevemez mi?

Rap dinleyen bir insan aynı zaman da Rock müzik dinleyemez mi?

Hem resim yaparken, hem de kitap yazılamaz mı?

Birini tercih etme zorunluluğu varmış gibi, insan kendini neden hep ikileme sürükler?

Sen iyisin diye, diğer tüm insanlar kötü olmak zorunda mı?

Ben iyi bir insan değilim, ama kötü olduğumu da söyleyemem.

Bence bu herkes için geçerli, kim kendisi için ben gerçekten çok iyi bir insanım diyebilir ki?

Belki de ben iyiyim diyemediği için böyle söylemedi mi o da ; 

Eğer bunu okurken kendine ben iyiyim dediysen, şimdi düşünmeye başla;

En son üzdüğün insanı, en son ayrıldığın sevgilinle aranda geçenleri, en son küstüğün arkadaşını, en son ezdiğin karıncayı, en son işleri kötü gittiği için içten içe sevindiğin kişiyi düşün, olsun zaten o bunu hak etmişti dediğin kişiyi…

Düşün…

Bunları düşünen insanlar kötüdür demiyorum, bunları bende düşünüyorum ve o yüzden diyorum ben kendime iyi bir insanım diyemem, sende eğer bu ve bunun gibi şeyleri düşünüyorsan kendine bunu deme.

Belki bunları hiç düşünmeden yaşamayı öğrendik yıllarca.

Fakat;

Bunları düşünmemeyi öğrenmek, iyi olmak demek değildir.

Başkalarının kötü olduğunu söylemek, seni iyi bir insan da yapmaz.

Bu konuya bu kadar takılmamın bariz bir sebebi de yok aslında, bunu da şöyle düşünerek çözebiliriz.

En son ayrılığından beri içinde ki o acı belki haklı olsan dahi içinde var olan pişmanlık, en son küstüğün dostunu düşündükçe oluşan acı veya pişmanlık, en son içten içe işleri kötü gitti diye sevindiğin kişinin başına gelenlerden sonra onu gördüğünde hissettiğin o derinlerde ki duygu. 

Hatta ezdiğin karıncanın farkına vardığında içinde, o en derinde oluşan acıma hissi.

Ve bu duygulardan sonra oluşan ‘’ bana ne ya ‘’ duygusu. İşte o son oluşan duyguyu içinden sök at.

Pişmansan özür dile, suçluysan özür dile, haksızsan özür dile.

Pişman değilsen affet, suçsuzsan affet, haklıysan affet.

Çünkü bunları yapmadığın zaman kendin için iyi bir insan olsan da, yalnız bir insan olabilirsin.

Ve yalnızlık, kendini ne kadar kandırırsan kandır içine işlerse söküp atamazsın.

Çünkü; “acımasızca geçip giden zamandan geriye kalan, sadece yalnızlıklarımız” olur.

Ve tavsiyem; birilerine haksız, kötü, suçlu diyerek kendince iyi bir insan olup yalnız kalmaktansa.

Farklıyı görmeyi, farklı düşünene saygı duymayı, ikileme kendini ve başkasını sokmadan sevebilmeyi öğren,

başkasının gözünde kötü ol…

Ama inan, gerçekte ne kötü olursun ne de yalnız.

Bu yazı hem benim için hem de sizin için bir adım olsun.

Kırılan kalplerden, ağlatılan gözlerden, çalınan zamanlardan özür dileyelim.

Sözlerini paylaşmaya benzemez, eğer yapacaksanız gerçekten yapın ve göğe bakın.

Haydi, sözlerini sağa sola yazmak yetmez, dediği gibi yapalım,  

GÖĞE BAKALIM.

Aynı gökyüzü altında, aynı nefesi alırken bir kez daha özür dileyin veya affedin.

Bunları yazarken ben bile bunu gerçekten başarabilir miyim bilmiyorum, ama denemeliyiz.

Çünkü eğer denemezsek,

Bakın başarmayı bir kenara bırakıyorum, eğer denemezsek.

Aslında olması gereken bu şeyleri denemezsek, ilerde çok daha karmaşık bir dünyada yaşamaya başlarız. 

Ve iyiler hep güzel atlara binip giderler... 

Bizler bu memleketin sürekli yanlış anladığı veya yanlış anlattığı ‘’Devrim’’ kelimesini önce kendimize uygulayalım.

“Çünkü kişisel gelişimi tamamlamadan, küresel değişim nutukları atmak.”

Ahmaklıktan başka bir şey değildir.

Ne kendinizden, ne de içinde yaşadığınız insanlardan umudu kesmeyin.

Değişemem, artık iyi olamam demeyin.

Bu puslu yazımı bitirmeden önce, eğer içinizi kararttıysam özür dilerim.

 Ve sizleri Adnan Yücel’in çok sevdiğim bir şiirinin son dizeleriyle selamlıyorum.  

Ey her şey bitti diyenler,

Korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler,                    

Ne kırlarda direnen çiçekler,

Ne kentlerde devleşen öfkeler,

Henüz elveda demediler.

Bitmedi daha sürüyor bu kavga,

Ve sürecek…

Yeryüzü, aşkın yüzü oluncaya dek.